Op maandagmiddag 23 december speelden de vijftigplussers de zeventiende en laatste ronde van de wintercompetitie. Ook op 23 december ontvingen de vijftigplussers weer een traktatie, Bé Eshuis mocht onlangs zijn 89e ! verjaardag vieren. Naast de felicitaties was er een warm applaus voor de jarige.
Alvorens het schaakgeweld kon losbarsten wenste coördinator Ben Verduyn iedereen goede feestdagen en sprak de wens uit dat we elkaar in 2025 weer in goede gezondheid achter het schaakbord mogen begroeten.
Dan de apotheose van 23 december!
Wie gaat het winterkampioenschap binnen halen? Is het voorzitter Egbert Aalbers, die al weken fier koploper is, of is het zijn medebestuurder Willem de Wilde die de trofee mee naar huis mag nemen? Toen de kruitdampen waren opgetrokken bleek dat Willem het winterkampioenschap op zijn naam had weten te zetten en mocht hij uit handen van voorzitter en directe concurrent Egbert de beker in ontvangst nemen.
Feest in huize de Wilde, maar in huize Aalbers zal net zoals in huize Braam (Arno werd heel knap derde) al worden uit gekeken naar 2025, een sportieve revanche kan niet achterwege blijven!
Verslagen:
Bij de partij tussen de met wit spelende Peter van der Wijngaart en Egbert Aalbers, was de grote vraag zou Egbert het felbegeerde kampioenschap binnen halen. Egbert was tot twee weken geleden ongeslagen en een kampioenschap leek hem niet meer te kunnen ontgaan. Vorige week verloor Egbert verrassend van de sterke Arno Braam, terwijl zijn naaste achtervolger nog een klein kansje zag en won. Egbert had met ingaan van de laatste ronde zo’n grote voorsprong dat wanneer hij zich had afgemeld en dus een derde punt zou krijgen, hij kampioen zou zijn geworden, maar op zo’n wijze winnen ligt niet in de aard van de sportieve Egbert.
De partij tussen Peter en Egbert ging lang gelijk op, maar de spanning steeg inmiddels wel omdat directe achtervolger Willem de Wilde zijn partij wist te winnen. Peter kreeg in het middenspel de betere stelling, Egbert verdedigde zo goed als hij kon, een remise zou tenslotte voldoende zijn. Peter zette in het eindspel nog meer druk op de stelling van Egbert en hij deed zijn sportieve plicht en liet Egbert met lege handen achter.
Willem de Wilde, spelend met zwart, ging er op 23 december eens goed voor zitten voor zijn partij tegen Hans Gillet Na de opening had Willem tegenstander Hans opgezadeld met een geïsoleerd d-pion, maar hiervoor had Hans wel een wat betere stelling. In het middenspel begon de partij geleidelijk te kantelen ten voordele van Willem. Zo rond de twintigste zet had zwart een duidelijke plus in de stelling. Het voordeel werd groter toen Willem op zet 25 een kwaliteit won. Enkele zetten later verloor Hans nog een pion. Het resterende eindspel werd door wit gedegen uitgespeeld, toen dame ruil niet meer te vermijden was gaf Hans op. Willem had zijn laatste strohalm gepakt, nu was het afwachten hoe koploper Egbert Aalbers het zou gaan doen.
Johan de Lange en Fedde Kingma speelden een degelijke partij, conform de speelwijze van beide schakers. Johan deelde wat speldenprikjes uit, maar Fedde liet zich niet van de wijs brengen. Uiteindelijk besloten Johan en Fedde de punten te delen, een uitslag die bij voorbaat al verwacht was.
Arno Braam, met wit, en Kees van de Voort speelden een spannende en gecompliceerde partij. In het eindspel konden de zwarte toren en loper niet goed samenwerken, terwijl de positie van de witte stukken aanzienlijk beter was. Dit voordeel speelde Arno vakkundig uit naar winst. Door deze winst is Arno op een mooie derde plaats geëindigd.
Jan Hartsuiker speelde met wit tegen Gert van ’t Zand. Na een gelijk opgaande partij werd uiteindelijk remise overeengekomen. Beide schakers gingen daarom, volgens hun eigen zeggen, met een goed gevoel de feestdagen in.
Ben Verduyn probeerde met wit tegen Alex de Roovere het centrum te veroveren. Alex kwam ietwat in de verdrukking maar in het middenspel wist hij de bakens te verzetten en moest Ben alles uit de kast halen om niet met een kater naar huis te hoeven gaan. Nadat er nog wat stukken waren afgeruild werd de vrede getekend.
De partij tussen Kees van der Dussen en Hans de Groot, beide predikant met emeritaat, kon met de Kerst in het vooruitzicht, alleen maar vredig eindigen. Het werd inderdaad een puntendeling, na een overigens leuke partij.
Klaas van der Wal opende met wit aanvallend tegen Fred Post, maar Fred wist alle aanvallen met zijn paarden te pareren. In het middenspel verloor Klaas een loper, maar wist op zijn beurt even later een paard terug te winnen. In het eindspel moest Klaas een paard offeren om een gepromoveerde pion te stoppen, Fred speelde hierna de partij keurig uit naar een tocht ietwat verrassende overwinning.
De jarige Bé Eshuis won reglementair van Jan Neuteboom die zich vergeten had af te melden. Maar Bé was niet voor niets naar Ede gekomen, hij speelde een paar potjes tegen Jeffry Huiberts en Ben Verduyn.
In een vooral tactisch gespeelde partij had Martien Smit met wit het initiatief tegen Kees van Heerikhuize. Kees verdedigde zich goed en wist de stelling weer in evenwicht te brengen. Beide spelers zagen in dat winnen van de partij, zonder risico’s te nemen, niet mogelijk was en waren tevreden met de overeengekomen remise.
Peter Hekman en Tom Smit speelden de “Colle-Zuckertort” opening! Voor de meeste vijftigplussers een vraag wat dit inhoudt, maar als de spelers zelf het naar wel weten. Partij ging lang gelijk op, Tom verdedigde met zwart heel sterk. In het eindspel wist Peter zijn tegenstander alsnog aan zijn zegekar te binden.
Peter Hekman kan niet alleen verdienstelijk schaken, ook heeft hij al vele mooie illustraties gemaakt, zie bijvoorbeeld hieronder.
