Op maandagmiddag 30 maart 2026 speelden de vijftigplussers de twaalfde ronde van de zomercompetitie. Vooraf gaf Ben de aanwezige schakers, met name de top drie, mee dat je met allemaal puntendelingen geen kampioen kan worden en dat hij de verwachting had dat iedereen voor de volle buit zou gaan.

De vijftigplussers werden getrakteerd door Kees van der Dussen, die 31 maart weer een jaartje ouder hoopt te worden. Traktatie van Kees van Heerikhuize bleef achterwege, de twee “Kezen” speelden een mooie en boeiende partij die in een puntendeling eindigde. Uitslag waar zowel Kees van Heerikhuize als de jarige Kees van der Dussen vrede mee hadden.

Koploper Marcel Bourgeois kwam tegen Jan Hartsuiker niet verder dan een remise. Omdat zijn directe concurrenten wonnen, zakt Marcel naar de derde plaats. Jan Hartsuiker stijgt van tien naar zeven.

Wim Ydo won na een enerverende partij van Egbert Aalbers. In het eindspel dacht Egbert de winnende zet te hebben, maar met een tussenschaakje wist Wim het tij te keren en nam hij de volle buit mee naar huis. Wim Is nu de nieuw lijstaanvoeder.

Willem de Wilde kende geen pardon met Ben Verduyn. Er kwam een Engelse opening op het bord, Willem offerde een pion, kon hierdoor zijn stukken veel beter ontwikkelen dan Ben. In het middenspel maakte Ben een fout wat hem een kwaliteit kostte. Willem speelde de partij gedecideerd uit naar een verdiende winst. Willem is nu tweede en heeft slecht 4,5  puntjes achterstand op Wim Ydo. Met nog slechts vijf ronden te gaan stijgt de spanning naar het kookpunt.

Peter van der Wijngaart was op 30 maart verhinderd en blijft vierde.

Enkele verslagen:

Na de opening was de partij tussen Arno Braam (wit) en Herman van Scherrenburg (zwart) in evenwicht. Herman zette met zijn dame een aanval op de koningsvleugel in, maar hij moest zijn dame weer terugtrekken, wat hem tijd kostte. Desondanks wist hij zijn positie te verbeteren en kwam hij iets beter te staan. Na afruil van stukken resteerde een eindspel met voor beide spelers twee torens en zes pionnen. Toen Arno zijn beide torens op de zevende rij wist te plaatsen, kon hij pionnen winnen en was het eindspel verloren voor zwart. Door deze winst stijgt Arno van de zesde naar de vijfde plaats.

Johan de Lange speelde met wit tegen Hans Gillet. Het is algemeen bekend dat Hans een stugge verdediger is. Johan kreeg veel ruimte voor zijn stukken, maar er was een paardenoffer voor nodig om de veste van Hans te breken. Toen dat eenmal gebeurd was, zat de zwarte monarch in een matnet waaruit ontsnappen onmogelijk was.

Tom Smit, spelend met wit, en Klaas van der Wal speelden een Schotse opening. Tom viel aan, maar Klaas verdedigde zich goed, in het middenspel won Klaas zelfs een kwaliteit. Er ontstond een mooi eindspel, waarin Klaas een mat in één over het hoofd zag en met lege handen naar huis moest.

Uitslagen: Egbert Aalbers – Wim Ydo 0 – 1, Willem de Wilde – Ben Verduyn 1 – 0, Arno Braam – Herman van Scherrenburg 1 – 0, Johan de Lange – Hans Gillet 1 -0, Tom Smit – Klaas van der Wal 1 – 0, Jan Neuteboom – Gert van ’t Zand 0 – 1, Fedde Kingma – Wiegcher Dam 1 – 0, Remy Mouthaan – Martin van den Eijk 0 – 1 R, Jelle Bottema – Peter Hekman 1 – 0 en Fred Post – Jeffry Huiberts 1 – 0.

In remise eindigden:

Jan Hartsuiker – Marcel Bourgeois en Kees van der Dussen – Kees van Heerikhuize.